Sivas’a Bir Kuş Bakışı: 1957 Yılında Zamanı Durduran Kareler

Bir uçağın kanadından süzülen o eşsiz bakış, Sivas’ın alnına düşmüş siyah-beyaz bir mühür gibi… 1957 yılının gökyüzünden aşağıya bakınca şehir, henüz büyümenin sancılarını çekmeyen, duru bir çocuk yüzü gibi karşılıyor bizi. Meydan alabildiğine ferah, yapılar ise yüzyıllık vakarıyla yerli yerinde.

İşte 1950’li yılların Sivas’ı, yitirilen estetik ve hafızalarda kalan o eski şehir dokusu

Sivas Meydanı: Ferahlık ve Kimliğin Buluştuğu Yıl 1957

O yıllarda gökyüzüne uzanan minareler, göğe ince bir dua gibi çiziliyor; Selçuklu ve Osmanlı taş işçiliğinin şahikası olan binalar, şehrin merkezinde birer nöbetçi gibi bekliyor. Henüz modern betonarme yapılar şehrin silüetini işgal etmemiş.

Fayton Sesleri ve Eski Sokaklar

Henüz mevcut Sivas Belediyesi binasının yerinde yeller estiği, Kepenek Caddesi‘ne giden yolların tozlu ama samimi olduğu bir dönem. Hükümet Konağı‘nın önünde ise bugünün korna seslerinin yerinde, akşam evine sıcak bir ekmek götürme telaşındaki faytoncu amcaların atlarının nal sesleri yankılanıyor. Her taşın bir hikâyesi, her sokağın kendine has bir nefesi var.

Tan Sineması: Bir Estetik Hatası mı, Öngörüsüzlük mü?

Hafızalarda derin bir yara olarak kalan o soru hala güncelliğini koruyor: Tan Sineması gibi zarif bir yapıyı, o heybetli tarihi caminin yanı başına sıkıştırmak hangi öngörüsüzlüğün meyvesiydi? Sadece yirmi metre sağa ya da sola kaydırılsaydı; bugün o sinemanın ışıkları hala yanıyor olacak, gençler kapısında bilet kuyruğunda gülüşmeye devam edecekti. Modernleşme uğruna feda edilen estetik, şehrin hafızasında bir boşluk bıraktı.

“Meydan Bu Haliyle Kalsaydı Ne Olurdu?”

İnsan sormadan edemiyor; eğer o meydanın ferahlığı korunabilseydi ne eksilirdi? Hiçbir şey eksilmezdi; aksine hatıralar çoğalırdı. Şehir kimliğine daha sıkı kök salar, tarihi doku beton yığınlarının arasında boğulmazdı. 1957 yılına ait bu kuş bakışı kare, aslında bize sadece bir şehri değil, kaybettiğimiz o zarif yaşam tarzını ve estetik kaygıyı da anlatıyor.

SPOR EDİTÖRÜ : MAHMUT ERDOĞAN